Een blog van Ria Kea

Mediteren wordt wel een ontdekkingsreis genoemd: een thuiskomen bij je bron, in contact komen met je potentieel.

Elke reis begint met een intentie en met een enkele stap … Het klinkt simpel en de Boeddha zegt, dat iedereen deze reis kan maken. Je hoeft er geen diploma voor te hebben.

Een ontdekkingsreiziger heeft alle zintuigen nodig om iets te ontdekken, te openen voor wat zich aandient via de zes zintuigen zoals oor, oog, neus, mond, huid (tastzin) en denken (in de boeddhistische psychologie ook een zintuig).

Ik kreeg als kind op school de boodschap mee: “Doe je best, hoe beter je resultaten zijn hoe rijker en succesvoller je in het echte leven zal gaan worden”. Het geluk is hier nog niet te vinden maar wel daar waar je – nu nog – niet bent. Als je nu fouten maakt, kom je misschien later niet goed terecht”. Ik herken dit patroon van streven, mijn best doen, presteren, laten gelden, iemand willen worden, gedreven door het verlangen gezien en gehoord te worden.

Nu ik deze blog schrijf merk ik dat het schrijven niet wil vlotten. Ik verbeter zinnen, kras woorden weg, alsof ik zou moeten weten hoe over dit thema te schrijven. Spanning is voelbaar in mijn borst, keel, arm en de adem stokt. De gedachten-treintjes laten het bekende liedje horen van te kort schieten, niet goed genoeg zijn, angst voor falen, schaamte … Ik zie hoe dit proces zich voltrekt en weet inmiddels dat verder ploeteren niet behulpzaam is.

Ik besluit de dingen even te laten en ga een wandelingetje maken. De zonnewarmte voelbaar op mijn huid, een merel die zijn lied fluit, ik loop de straat uit en het park in en neem plaats op een bankje bij de zandbak. Een kind zet haar stapjes op ronde houten blokken die met elkaar een rij vormen langs de rand van de zandbak. Af en toe wankelt zij, staat stil en stapt dan weer op het volgende blok. Op het eind van de rij stopt ze, haar vader zit daar en zegt met zachte stem: “Spring maar, ga maar”. Zij gaat en ploft neer in het warme zachte zand. Kreetjes van plezier, ze staat op en rent naar het begin van de blokkenrij. Iedere keer opnieuw. Vele malen weer. Hoe anders leert zij.

Moge er vriendelijkheid zijn, speelsheid en een zachte blik waarmee we naar binnenkijken … Vertraag, pauzeer, nieuwsgierig en bereid je open te stellen … laat je verwonderen. Dit wordt opmerkzaamheid genoemd … erkennend weet hebben van de ervaring hier en nu … zonder er iets aan toe te voegen.

Een van de aspecten van opmerkzaamheid is dat het helderheid brengt … niet dat we altijd helder zijn en alles goed doorzien … maar het is de eerste stap richting wijsheid. En het mooie is dat wijsheid vanzelf groeit door meer momenten van opmerkzaamheid … zo groeit een heel basaal weten.

“Ik dacht: ik haal het uit boeken
Ik dacht: ik vecht me vrij
Ik dacht dat ik het ver moest zoeken
Natuurlijk ligt het heel dichtbij
Ik dacht: ik moet mijn vuisten ballen
Iemand zei: “Open je hand”
Ik was bang om door de mand te vallen
Iemand zei: “Er is geen mand.”           – Freek de Jonge 

 Ga je mee op ontdekkingsreis? Van zaterdag 10 – zondag 11 oktober begeleid ik een meditatieweekend in Amsterdam (De Pijp).

Klik hier om me bij belangstelling te mailen.