Bearing witness

Vorig jaar, mei 2018, had ik eindelijk de moed om deel te nemen aan de Vrede en Verzoeningsdagen in voormalig concentratiekamp Buchenwald, georganiseerd door de Zen Peacemakers.

Bernie Glassman was ooit de initiatiefnemer voor deze dagen in kamp Auschwitz-Birkenau. Na de oorlog geboren, opgegroeid met verhalen over de verschrikkingen van de tweede wereldoorlog, had ik als babyboomer toch ook het idee dat ik geen recht van spreken had. Gaandeweg de jaren groeide het besef dat we niet alleen onze persoonlijke maar ook de collectieve wonden onder ogen moeten zien om vrede in ons zelf en in de wereld mogelijk te kunnen maken.

We, een internationaal gezelschap van 30 mensen, leefden 6 dagen met elkaar op het kampterrein in een van de voormalige SS-officiersgebouwen op het terrein, omgebouwd tot jeugdherberg. Onze eerste vroege ochtendmeditatie was in de steengroeve. Een plek waar duizenden mannen en jongens al in de eerste weken van hun verblijf de dood vonden omdat zij niet bestand waren tegen dit onmenselijke zware werk. Ze moesten stenen hakken en een met de hand gevulde lorrie tegen de helling omhoog duwen. Velen stierven van uitputting en honger. Hun grootste misdaad was dat ze gingen staan voor menselijkheid of dat ze simpelweg tot de “verkeerde” groep behoorden. Het was ook voor mij niet te bevatten wat mensen elkaar aan kunnen aandoen- nog steeds! Ik stond oog in oog met de een van de ergste vormen van dukkha. Dit is wat de Boeddha bedoelde met “hatred”. Het was een confrontatie met angst en machteloosheid. De weerstand voelen: nee, nee, dit is te veel! Ik stelde me voor hoe het moest zijn geweest om door te leven te midden van zoveel wreedheid en onrecht. Ben ik bereid onder ogen te zien dat ik niet alleen slachtoffer ben van leed, maar ook leed veroorzaak? Dit was het thema van de verzoeningsdagen.

De dagen waren gevuld met meditatie, leerzame inleidingen, meehelpen aan de restauratie van de spoorlijn, werk in het archief, graveren van namen. In de avondsessies was er ruimte voor uitwisseling in de Council-vorm.1 We deelden onze persoonlijke motivaties en ervaringen. Wij, de kinderen van dwangarbeiders, kinderen en kleinkinderen van kamp-commandanten en hoge SS-officieren, joodse mensen op zoek naar hun familiegeschiedenis, jonge mensen die na de oorlog wegvluchtten uit Duitsland omdat ze er niet meer wilden leven. Kinderen van Duitse ouders die actief waren in het verzet en jonge mensen van nu die willen weten wat er gebeurd is en hun ogen niet willen sluiten. Allemaal met ons eigen verhaal en getuige van elkaar. Verhalen over pijn, verdriet, schaamte en isolement werden bouwstenen voor compassie, verbinding en vriendschap. Meer dan ooit ervoer ik hoe de confrontatie met en de erkenning van zoveel gruwelijk menselijk onvermogen, een voedingsbodem kan zijn voor het ontkiemen van de zaden van wijsheid, compassie en vrede. Het waren rijke dagen van “common humanity”.

In april 2020 organiseren de Zen Peacemakers-Duitsland weer Vrede en Verzoeningsdagen. Klik hier voor meer informatie.

1 Zenmeester Joan Halifax introduceerde deze manier om met elkaar te communiceren  tijdens de vredesdagen. Er is hierbij dienstbaarheid aan de groep – maar ook de verschillen tussen mensen worden gehonoreerd .

Blijf op de hoogte van het laatste nieuws

Meer artikelen van Marij

Lees ook de andere artikelen op Vipassana.nu.

Vrolijker het einde tegemoet

Een blog van Frits Koster Dit voorjaar heb ik via 30NOW een cursus mogen verzorgen over ‘Tien Spirituele Metgezellen’. Hierin hebben we online tien heilzame kwaliteiten verkend, die in de…

Een ‘wake-up call’

Zo werd het genoemd, de invasie van Rusland in Oekraïne. Een wake-up call voor de terreur die een bezeten autocratische president een democratisch land en zijn inwoners kan bezorgen. Vorig…

Oorlog

Er is een afschuwelijke oorlog gaande in Oekraïne! Mijn hart doet enorm veel pijn bij het zien wat daar gebeurt: al dat geweld, al die doden, al die gewonden, al…

Over het lezen van een sutta

Een middellange blog van Chris Grijns Als gepassioneerd beoefenaar zit en loop ik graag in aandacht. Op een gegeven moment komt dan ook de behoefte om te lezen. Om direct…

Het reproductiegetal van vriendelijkheid

Voor de zomer stond ik met de fiets voor een stoplicht te wachten. Na een lange en volle dag werken in het onderwijs stond ik daar, in gedachten verzonken. Toen…

Hoe jezelf te geven aan deze wereld

In het Vipassana Centrum in Groningen organiseren we activiteiten die ingaan op samenleven in deze overgangstijd. Meditatie geeft de mogelijkheid om bewust te zijn van wat er speelt in lichaam…

Alles inclusief? Hoe dan?

Op het moment dat ik deze blog schrijf zijn de Taliban bezig aan hun opmars om Afghanistan te veroveren op de zittende regeringstroepen. Kabul staat op het punt te vallen.…

Waardeer je inzet en vertrouwen zal groeien

Het lijkt zo tegenstrijdig: stil zitten op je kussen, opmerkzaamheid beoefenen en dan beseffen  dat de Dhamma uiteindelijk oproept tot actie, heel praktisch is. Actiegericht? Dat kon ik destijds –…

Liefde is de essentie van alle religies

God is liefde, dat is de essentie van het christendom. Jezus heeft dat breed uitgedragen. De grote betekenis van deze religie is dat velen Jezus’ voorbeeld proberen te volgen, met…

De natuur als leermeester

Zodra ik al fietsend de stad achter mij laat en de weilanden met de wilgen en slootjes mijn blik vangen, komt er een soort rust over mij heen. De schouders…