De blaadjes laten makkelijk los … nu ik nog

Een blog van Mirjam Schild

Net voordat ik naar Israël vlieg voor een bezoek aan mijn broer, loop ik nog even door ons stadspark om de herfst in me op te zuigen. Lopende langs het water, tussen de struiken en onder de bomen, bewegen mijn voeten zich door een bed met vers gevallen bladeren.

Omhoogkijkend naar de oude beuken en eiken word ik verrast door een regen aan blaadjes die langs me heen dwarrelen. Ineens besef ik dat het loslaten van de blaadjes iets fantastisch is. Alleen maar, op deze wijze namelijk, kan er ruimte gemaakt worden voor nieuw leven.

Hoe vaak denken we misschien niet: ‘Ach wat jammer de zomer is voorbij, nu gaan we die herfst met regen en kou weer in.’ Echter, hoe zou het zijn als we de herfst kunnen begroeten vanuit de gedachte dat ieder loslaten, iedere verandering nieuwe mogelijkheden kan bieden?

Zouden we dan anders naar de lege takken kijken? Wellicht kunnen zien hoe de zon de boom verlicht op plaatsen waar hij eerst niet bij kon komen? Zouden we dankbaarheid kunnen ervaren naar de bladeren die de boom in staat hebben gesteld zaden en vruchten te ontwikkelen? Of dankbaar voor de hoeveelheid zuurstof die het aan de omgeving afgegeven heeft?

Een boom laat zijn bladeren los omdat hij anders zou uitdrogen in de winter en in de herfst. Zo kan hij ruimte maken om nieuwe processen inde kiem te ondersteunen. Een wijze boom…

In ons toilet hangt een spreuk: ‘Wat laten de blaadjes makkelijk los, nu ik nog.’ Ik moet altijd een beetje glimlachen want ik herken het van mezelf hoe ik soms moeite heb om sommige dingen los te laten. En dan heb ik het niet over materiele zaken maar veel meer over dingen die te maken hebben met mijn eigen ideeën over hoe iets zou moeten zijn. Of omdat ik het soms lastig vind om processen hun eigen tempo te laten gaan en geduld te hebben met hoe de dingen zich als vanzelf ontvouwen. Bijvoorbeeld het opgroeien van onze kinderen en het vertrouwen hebben dat ze heel goed in staat zijn om hun eigen pad te vinden. Loslaten denk ik dan, ruimte geven …

En zo is het ook met het ontmoeten van andere zienswijzen, ik beschouw mezelf als ruimdenkend en weinig oordelend maar dan ineens is daar iemand op een borrel die toch wel heel erg een andere mening heeft over hoe wij zouden kunnen omgaan met de klimaatcrisis. Ik voel dat ik in een verdedigingsmodus kom, klaar voor de strijd, ik heb een aarde te verdedigen en ben bereid dat te vuur en te zwaard te doen. Gelukkig is opmerkzaamheid dichtbij en zie ik de verkramping in mijn lichaam en in mijn geest.

Loslaten denk ik … ruimte geven, haal de kramp eraf. Luister naar de ander, geef ruimte aan dat wat er nog meer is … En dan: vanuit die ruimte is er weer verbondenheid met die ander. En in die verbondenheid kan ik luisteren, respecteren en de intentie zien van de ander. Ik heb mijn zienswijzen wellicht niet losgelaten, ik heb alleen maar de kramp eromheen laten vieren.

Loslaten is niet laten vallen, loslaten is ruimte geven. En in die ruimte ontstaat zomaar het inzicht dat het slechts de verschijnselen van de geest zijn die mij in hun grip houden.

Loslaten…. niet zozeer die blaadjes maar de ik die de blaadjes vasthoudt.

Nieuwe wegen vinden

Een blog van Joost van den Heuvel-Rijnders Bij het verlaten van de supermarkt zie ik twee kinderen staan, een jongen en meisje. Jaartje of tien. Ze verkopen hun oude speelgoed,…

Driedaagse, vierdaagse, vijf- of nogmeerdaagse

Een blog van Riët Aarsse Met plezier kijk ik naar de beelden van de Vierdaagse die een driedaagse wandeltocht werd. De beelden brengen me terug naar mijn studententijd toen ik…

Vrolijker het einde tegemoet

Een blog van Frits Koster Dit voorjaar heb ik via 30NOW een cursus mogen verzorgen over ‘Tien Spirituele Metgezellen’. Hierin hebben we online tien heilzame kwaliteiten verkend, die in de…

Een ‘wake-up call’

Zo werd het genoemd, de invasie van Rusland in Oekraïne. Een wake-up call voor de terreur die een bezeten autocratische president een democratisch land en zijn inwoners kan bezorgen. Vorig…

Oorlog

Er is een afschuwelijke oorlog gaande in Oekraïne! Mijn hart doet enorm veel pijn bij het zien wat daar gebeurt: al dat geweld, al die doden, al die gewonden, al…

Over het lezen van een sutta

Een middellange blog van Chris Grijns Als gepassioneerd beoefenaar zit en loop ik graag in aandacht. Op een gegeven moment komt dan ook de behoefte om te lezen. Om direct…

Het reproductiegetal van vriendelijkheid

Voor de zomer stond ik met de fiets voor een stoplicht te wachten. Na een lange en volle dag werken in het onderwijs stond ik daar, in gedachten verzonken. Toen…

Hoe jezelf te geven aan deze wereld

In het Vipassana Centrum in Groningen organiseren we activiteiten die ingaan op samenleven in deze overgangstijd. Meditatie geeft de mogelijkheid om bewust te zijn van wat er speelt in lichaam…

Alles inclusief? Hoe dan?

Op het moment dat ik deze blog schrijf zijn de Taliban bezig aan hun opmars om Afghanistan te veroveren op de zittende regeringstroepen. Kabul staat op het punt te vallen.…

Waardeer je inzet en vertrouwen zal groeien

Het lijkt zo tegenstrijdig: stil zitten op je kussen, opmerkzaamheid beoefenen en dan beseffen  dat de Dhamma uiteindelijk oproept tot actie, heel praktisch is. Actiegericht? Dat kon ik destijds –…