Circus voorstelling – Ank

In januari volgde ik een retraite van een maand, samen met een collega in een vakantiehuisje op Texel. Het was de eerste keer om samen een retraite te volgen, de leraren op afstand, niet in een grote groep maar met z’n tweeën. We bemoedigden elkaar door gewoon door te gaan met mediteren en natuurlijk waren we elkaars spiegel.

Wat me opviel was dat steeds dezelfde ervaringen opkomen: gedachten over niks en nergens, hele duidelijke gedachten over een conflict, een zere plek achter een schouderblad, commentaar op mijn mede-yogi, een gevoel vreugde en van verdriet…. En zo voort. Steeds hetzelfde. En na verloop van tijd: nog steeds hetzelfde. En aan het eind van de retraite ging dat toch wegen: nog steeds.

Het bracht me bij het beeld van een circus voorstelling. “Attentie, hooggeëerd publiek”!

En daar stormden de ervaringen als paarden naar binnen, die rondjes galoppeerden door de piste. We moesten zelf eten maken, gedachten over wat ik zou koken, recepten, ingrediënten, combinaties, iedere dag verse gedachten! Domme August, die loopt te stuntelen en in zijn onschuld erg lachwekkend kan zijn. Wat humor kan helpen om je gevoel van “ik wil wel maar het wil niet” te relativeren. Of de trapezewerkers, doodeng dat loslaten en vrij door de lucht zweven (en weer opgevangen worden). Iedere dag dezelfde voorstelling, acrobaten, leeuwentemmers… “Attentie !”

Verandert er dan helemaal niks als je dag in dag uit datzelfde proces van lichaam en geest volgt?

Jawel. Niet op het vlak van de voorstelling. Wel op het vlak van de plek waar je zit. Steeds dezelfde voorstelling volgen verandert je gezichtspunt. Alsof je op een andere stoel komt te zitten en na verloop van tijd merkt dat je een andere kijk krijgt op wat er in de piste gebeurt.

Gelukkig verandert er niks aan de voorstelling. Die brengt je in contact met rijkdom, al die verschillende ervaringen maken deel uit van menselijk leven. Met daarbij het gegeven dat je het merkt als je liever wegkijkt van de piste, of juist helemaal opgaat in wat je ziet. Om daarin midden op je stoel te kunnen blijven zitten en met open hart te beleven.

“With insight you will see,
It is the spirit of discovery

And not the events and circumstances leading up to it

That will consitute the insight”                                          U Tejanya “When awareness becomes natural”

Blijf op de hoogte van het laatste nieuws

Lees ook de andere artikelen op Vipassana.nu.

Mediteren en zingen – Marij en Ank

“In iedere spirituele traditie wordt gezongen” – Jan Kortie. Wij (Marij en Ank) raakten afgelopen zomer n.a.v. een zangstilteretraite met Jan Kortie in gesprek over chanten op vipassana-retraites. Ik (Marij)…

Een handvol bladeren – Bart

Naarmate ik me meer verdiepte in meditatie en in de lessen van de Boeddha, overviel me een gevoel van veelheid en complexiteit. Er zijn zoveel meditatievormen en de Boeddha gaf…

Stiltehonger – Mirjam

Sinds ruim anderhalf jaar lijd ik aan een groeiende stiltehonger. Doordat ik geconfronteerd werd met een chronische ziekte, ben ik min of meer gedwongen geweest stilte en alleen-zijn als een…

Het zelf voorbij – Ria

Er is mij gevraagd een stukje te schrijven voor deze blog. Gelijk met de vraag kwam de gedachte mee: “Dit is niets voor mij, ik kan niet schrijven”. En direct…

Bearing witness – Marij

Vorig jaar, mei 2018, had ik eindelijk de moed om deel te nemen aan de Vrede en Verzoeningsdagen in voormalig concentratiekamp Buchenwald, georganiseerd door de Zen Peacemakers. Bernie Glassman was…

Mindful communiceren kunnen we leren – Frits

Twaalf jaar geleden haalde mijn vrouw Jetty me over om mee te doen aan een Insight Dialogue retraite die door de SIM werd georganiseerd o.l.v. de Amerikaanse retraitebegeleider Gregory Krame,…

Compassie is een werkwoord – Joost

‘Welkom. Ik ben blij dat je hier bent’. Deze woorden sprak de Birmese meditatieleraar Sayadaw U Kundala toen ik vroeg of ik in zijn centrum mocht komen mediteren.Zijn kamer was…

Snipverkouden – Chris

Met een vol hoofd en dichte oren is het niet lekker slapen. En zeker niet met dat gewoel en gepieker over hoe ik het morgen vol kan houden. Ik ben…

Kleine stap, grote verwondering – Marij

Het is de zevende dag van een self-retreat. De vanzelfsprekendheid van het zitten en lopen. We kunnen de hele dag buiten mediteren; de natuur als meditatietempel, vol verassingen. De veranderlijkheid is…
Menu