Het zelf voorbij

Er is mij gevraagd een stukje te schrijven voor deze blog.

Gelijk met de vraag kwam de gedachte mee: “Dit is niets voor mij, ik kan niet schrijven”. En direct hoor ik mezelf hardop antwoord geven op die vraag: “Okay, ik schrijf een stukje voor de blog in mei.” 

Vooralsnog schuif ik de vraag voor mij uit, ik heb immers nog voldoende tijd. Intussen komt er een idee op om iets te schrijven wat ik meemaak en tegenkom in het mediteren. Een stem die met regelmaat langskomt en mij bekend in de oren klinkt zegt: “Het lukt mij niet, ik ben niet goed in schrijven. Ik kan altijd nog nee zeggen.” Onderliggende angst voor falen, angst om afgekeurd te worden, afgewezen te worden speelt op de achtergrond. En verlangen om iets “goeds” te schrijven.

Het is inmiddels april en de tijd gaat dringen. Ik doe pogingen iets op papier te zetten en voel de druk en de stress die ermee gepaard gaan toenemen, wat zich vooral laat zien als fysieke pijn, als een brandend gevoel tussen mijn schouderbladen. Het gevoel wat meekomt is machteloosheid, me onzeker voelen en angst. Met de neiging de telefoon te pakken en te melden dat ik afzie van het schrijven van een stukje.

Allerlei scenario’s die zich afspelen in mijn mind over ‘wat als er geen stukje komt dan….’ Oftewel een papieren tijger die ik steeds meer ga zien en herkennen. En erkennen dat er alleen maar gedachten zijn over toekomst. Verhalen ingegeven door angst die iedere keer weer opnieuw een wereld scheppen.

Of je het goed wil doen in de ogen van anderen, zoals bij perfectionisme, of bang bent om af te gaan in de ogen van anderen, zoals bij faalangst. Je bent dan vooral bezig met wat de buitenwereld van je denkt. Bij beiden is schaamte dan de belangrijkste drijfveer.

Op een ochtend op het moment dat ik ontwaak laat angst zich duidelijk begroeten; ze is er even en gaat weer. Er komt opluchting, ruimte en vertrouwen mee. Het vraagt overgave aan het proces  in plaats van controle dit proces te kunnen sturen. Dit is wat er nu is – ik hoef niet anders of beters…. Ik kan gedachten niet sturen, controleren, ik ben niet de baas over dit proces. Slechts aanwezig zijn en aandacht geeft het zien van de verandering. Die stroom van indrukken, de stroom van gedachten, dit bepaal ik niet. Dit is wat ik ervaar. Het schrijven van dit stukje is een oefening om angst in de ogen te kijken en een stap in het onbekende te maken. Het geeft ruimte voor verandering in plaats van te doen waar ik bekend mee ben. Ik herinner mij een uitspraak van Dogen (Japanse leraar):

“Het boeddhisme bestuderen is het zelf bestuderen.

Het zelf bestuderen is het zelf vergeten.“

Blijf op de hoogte van het laatste nieuws

Meer artikelen van Ria

Geduld – Ria
Geduld – Ria … Hoe manifesteert ongeduld zich? Een…

Lees ook de andere artikelen op Vipassana.nu.

Nieuwe wegen vinden

Een blog van Joost van den Heuvel-Rijnders Bij het verlaten van de supermarkt zie ik twee kinderen staan, een jongen en meisje. Jaartje of tien. Ze verkopen hun oude speelgoed,…

Driedaagse, vierdaagse, vijf- of nogmeerdaagse

Een blog van Riët Aarsse Met plezier kijk ik naar de beelden van de Vierdaagse die een driedaagse wandeltocht werd. De beelden brengen me terug naar mijn studententijd toen ik…

Vrolijker het einde tegemoet

Een blog van Frits Koster Dit voorjaar heb ik via 30NOW een cursus mogen verzorgen over ‘Tien Spirituele Metgezellen’. Hierin hebben we online tien heilzame kwaliteiten verkend, die in de…

Een ‘wake-up call’

Zo werd het genoemd, de invasie van Rusland in Oekraïne. Een wake-up call voor de terreur die een bezeten autocratische president een democratisch land en zijn inwoners kan bezorgen. Vorig…

Oorlog

Er is een afschuwelijke oorlog gaande in Oekraïne! Mijn hart doet enorm veel pijn bij het zien wat daar gebeurt: al dat geweld, al die doden, al die gewonden, al…

Over het lezen van een sutta

Een middellange blog van Chris Grijns Als gepassioneerd beoefenaar zit en loop ik graag in aandacht. Op een gegeven moment komt dan ook de behoefte om te lezen. Om direct…

Het reproductiegetal van vriendelijkheid

Voor de zomer stond ik met de fiets voor een stoplicht te wachten. Na een lange en volle dag werken in het onderwijs stond ik daar, in gedachten verzonken. Toen…

Hoe jezelf te geven aan deze wereld

In het Vipassana Centrum in Groningen organiseren we activiteiten die ingaan op samenleven in deze overgangstijd. Meditatie geeft de mogelijkheid om bewust te zijn van wat er speelt in lichaam…

Alles inclusief? Hoe dan?

Op het moment dat ik deze blog schrijf zijn de Taliban bezig aan hun opmars om Afghanistan te veroveren op de zittende regeringstroepen. Kabul staat op het punt te vallen.…