Het zelf voorbij – Ria

Er is mij gevraagd een stukje te schrijven voor deze blog.

Gelijk met de vraag kwam de gedachte mee: “Dit is niets voor mij, ik kan niet schrijven”. En direct hoor ik mezelf hardop antwoord geven op die vraag: “Okay, ik schrijf een stukje voor de blog in mei.”  Vooralsnog schuif ik de vraag voor mij uit, ik heb immers nog voldoende tijd. Intussen komt er een idee op om iets te schrijven wat ik meemaak en tegenkom in het mediteren. Een stem die met regelmaat langskomt en mij bekend in de oren klinkt zegt: “Het lukt mij niet, ik ben niet goed in schrijven. Ik kan altijd nog nee zeggen.” Onderliggende angst voor falen, angst om afgekeurd te worden, afgewezen te worden speelt op de achtergrond. En verlangen om iets “goeds” te schrijven.

Het is inmiddels april en de tijd gaat dringen. Ik doe pogingen iets op papier te zetten en voel de druk en de stress die ermee gepaard gaan toenemen, wat zich vooral laat zien als fysieke pijn, als een brandend gevoel tussen mijn schouderbladen. Het gevoel wat meekomt is machteloosheid, me onzeker voelen en angst. Met de neiging de telefoon te pakken en te melden dat ik afzie van het schrijven van een stukje.

Allerlei scenario’s die zich afspelen in mijn mind over ‘wat als er geen stukje komt dan….’ Oftewel een papieren tijger die ik steeds meer ga zien en herkennen. En erkennen dat er alleen maar gedachten zijn over toekomst. Verhalen ingegeven door angst die iedere keer weer opnieuw een wereld scheppen.

Of je het goed wil doen in de ogen van anderen, zoals bij perfectionisme, of bang bent om af te gaan in de ogen van anderen, zoals bij faalangst. Je bent dan vooral bezig met wat de buitenwereld van je denkt. Bij beiden is schaamte dan de belangrijkste drijfveer.

Op een ochtend op het moment dat ik ontwaak laat angst zich duidelijk begroeten; ze is er even en gaat weer. Er komt opluchting, ruimte en vertrouwen mee. Het vraagt overgave aan het proces  in plaats van controle dit proces te kunnen sturen. Dit is wat er nu is – ik hoef niet anders of beters…. Ik kan gedachten niet sturen, controleren, ik ben niet de baas over dit proces. Slechts aanwezig zijn en aandacht geeft het zien van de verandering. Die stroom van indrukken, de stroom van gedachten, dit bepaal ik niet. Dit is wat ik ervaar. Het schrijven van dit stukje is een oefening om angst in de ogen te kijken en een stap in het onbekende te maken. Het geeft ruimte voor verandering in plaats van te doen waar ik bekend mee ben. Ik herinner mij een uitspraak van Dogen (Japanse leraar):

“Het boeddhisme bestuderen is het zelf bestuderen.

Het zelf bestuderen is het zelf vergeten.“

Blijf op de hoogte van het laatste nieuws

Lees ook de andere artikelen op Vipassana.nu.

Mediteren en zingen – Marij en Ank

“In iedere spirituele traditie wordt gezongen” – Jan Kortie. Wij (Marij en Ank) raakten afgelopen zomer n.a.v. een zangstilteretraite met Jan Kortie in gesprek over chanten op vipassana-retraites. Ik (Marij)…

Een handvol bladeren – Bart

Naarmate ik me meer verdiepte in meditatie en in de lessen van de Boeddha, overviel me een gevoel van veelheid en complexiteit. Er zijn zoveel meditatievormen en de Boeddha gaf…

Stiltehonger – Mirjam

Sinds ruim anderhalf jaar lijd ik aan een groeiende stiltehonger. Doordat ik geconfronteerd werd met een chronische ziekte, ben ik min of meer gedwongen geweest stilte en alleen-zijn als een…

Bearing witness – Marij

Vorig jaar, mei 2018, had ik eindelijk de moed om deel te nemen aan de Vrede en Verzoeningsdagen in voormalig concentratiekamp Buchenwald, georganiseerd door de Zen Peacemakers. Bernie Glassman was…

Mindful communiceren kunnen we leren – Frits

Twaalf jaar geleden haalde mijn vrouw Jetty me over om mee te doen aan een Insight Dialogue retraite die door de SIM werd georganiseerd o.l.v. de Amerikaanse retraitebegeleider Gregory Krame,…

Compassie is een werkwoord – Joost

‘Welkom. Ik ben blij dat je hier bent’. Deze woorden sprak de Birmese meditatieleraar Sayadaw U Kundala toen ik vroeg of ik in zijn centrum mocht komen mediteren.Zijn kamer was…

Snipverkouden – Chris

Met een vol hoofd en dichte oren is het niet lekker slapen. En zeker niet met dat gewoel en gepieker over hoe ik het morgen vol kan houden. Ik ben…

Kleine stap, grote verwondering – Marij

Het is de zevende dag van een self-retreat. De vanzelfsprekendheid van het zitten en lopen. We kunnen de hele dag buiten mediteren; de natuur als meditatietempel, vol verassingen. De veranderlijkheid is…

Meditatie en onderzoek – Frits

Tegenwoordig is er veel wetenschappelijk onderzoek naar de effecten van het beoefenen van mindfulness en zelfcompassie.Ik moet eerlijk bekennen dat ik daar weinig precieze inhoudelijke informatie over kan verstrekken, ook…
Menu